VILLA BIJNA LENTE FILM Met Mes en Vermaat FESTEN Hoe is het mogelijk dat een film die de kijker zo ziek maakt de publieksprijs kan winnen op het filmfestival Rotterdam? Zo ziek? Ja, de eerste twintig minuten is het losse camerawerk zo chaotisch en regelrecht tegen alle conventies indruisend dat de kijker moeite heeft te onthouden wat onder en boven is op het scherm. Zeeziekte tot gevolg. Echt ziek? Ja, het onderwerp dat de film aansnijdt is nou niet bepaald zachtzinnig, in enkele korte doch krachtige statements wordt de toon van de film gezet. Het gaat pijn doen. Toch winnen? Ja, want wat het tot een populaire film maakt is de indrukwekkende vrolijkheid die de film uitstraalt. Je kunt niet anders dan lachen om dit familiefeest dat volkomen uit de klauwen loopt, waar familieleden psychisch en fysiek met elkaar afrekenen. Een louterende, verfrissende vechtpartij van beeld en dialoog. [JV] LOLA RENNT Er zijn niet veel filmmakers die een film benaderen als een compleet werk waaraan alles moet kloppen. Tom Tykwer, de regisseur van Lola Rennt, doet dat wel. Alles moet op zijn plek vallen. Dat gold voor zijn vorige film, Wintersleepers die onterecht over het hoofd gezien is, net zo goed. De soundtrack, het beeld, de personages, de dialoog en het verhaal moeten in elkaar verwoven zijn, met elkaar contrasteren en weer vermengen. De simpele lijn van het verhaal, Lola rent voor het leven van haar vriend, geeft aan dat de film over het noodlot gaat, niet alleen het noodlot van Lola en haar vriend, maar van iedereen die ze in twintig minuten tegenkomt. In dit korte deel van haar leven gebeuren dingen die voor mensen een permanent gevolg kunnen hebben. Deze film beschrijft als het ware drie parallele universa waar ongeveer hetzelfde gebeurt, maar waar het noodlot iedere keer net even anders uitpakt. Niets is voor de hand liggend, werkelijkheid en fictie lopen in elkaar over. Het komt zelden voor dat een film slaagt in het helder vastleggen van het leven. Tom Tykwer komt met zijn derde film Lola Rennt er steeds dichter bij. [JV] En als de recensie van Joep deze film doet klinken als de zoveelste pretentieuse arthouse film, think again! Lola Rennt giet zijn briljante diepgang in de vorm van een voortdenderende actiekomedie. Het speelt met genreconventies en clichés en is dankzij vormgeving, dynamisch acteerwerk en een superieure soundtrack meeslepend, uitputtend, zweetuitbrekend en crowdpleasend. En daar zijn geen Bruce Willis en neerstortende meteoren voor nodig. [TM] THE THIN RED LINE Raadselachtig hoe en waarom deze film gemaakt is. De regisseur was in Hollywood verworden tot doodgewaande legende, die plotseling met een nieuwe film in zijn kop weer aan de slag wilde. Grif werd er een gigantisch budget vrij gemaakt en iedere acteur die de regisseur in hoog aanzien had uitgenodigd om mee te doen. En daar gingen ze dan op pad naar de Stille Zuidzee om daar maanden achter elkaar steeds op hetzelfde moment van de dag (om het licht goed te krijgen) een scene op te nemen in het gras. En wat heeft het opgeleverd? Een onbegrijpelijke film met een handvol mooie scenes en waarin op gekste momenten bekende gezichten opduiken die wat dialoog afraffelen en gelijk daarna weer verdwijnen. De film slaagt slechts in één ding: het weergeven van de minstens zo harde en zinloze gevechten aan de andere kant van de wereld. De angst in de ogen van jonge jongens aan zowel de Amerikaanse als de Japanse kant. Is het toch nog ergens goed voor geweest. De film bedoel ik, de oorlog niet. [JV] SHAKESPEARE IN LOVE Hoe Shakespeare in het dagelijks leven was en waar hij zijn inspiratie vandaan haalde voor het schrijven van zulke schitterende toneelstukken is nooit achterhaald. Gelukkig, want dat maakt het fantaseren over zijn leven des te leuker. Daar is deze film buitengewoon goed in geslaagd. In de film wordt een jonge Shakespeare goed neergezet door Joseph Fiennes die zijn muse vindt in Viola De Lesseps, gespeeld door Gwyneth Paltrow (die voor het eerst een waardige hoofdrol krijgt toebedeeld en het er goed vanaf brengt). Deze film straalt van plezier, het verhaal rolt voorbij als een minder gecompliceerd Shakespeare stuk - goed te vergelijken met een werk als "Twelfth Night", waar op het einde van de film ook naar verwezen wordt. Maar het zijn vooral de slimme kwinkslagen die de film compleet maken: de taxiënde bootjes waarvan de roeiers dezelfde dialogen aan gaan als taxichauffeurs in deze tijd, het bezoek aan de kwakzalvende psychiater, het ettertje dat meer geinteresseerd is in bloederig toneel dan al die langdradige dialogen, de film zit er vol mee. En wat verfrissend om een romantische komedie te zien waar eens wat minder dramatische wordt omgesprongen met de liefde. Bravo! Bis! [JV] FEAR AND LOATHING IN LAS VEGAS O mijn God! Dat is eigenlijk de enige reactie die bij Fear And Loathing in Las Vegas past. Dit is de meest geflipte, briljante, oogverblindend bizarre film die Hollywood in jaren heeft gemaakt. Geen verhaal, geen opbouw, alleen maar dope, pillen en de daaruit voortvloeiende rariteiten. Dat zal voor menigeen reden zijn om deze film hartgrondig te verketteren, ik kon persoonlijk slechts toekijken, mijn blik vastgebrand op de onpeilbaar bizarre - en onpeilbaar grappige - idioterie van Johnny Depp (met kaalgeschoren kop!) en companen (waaronder Benicio Del Toro, Ellen Barkin, Cameron Diaz en Gary Busey). Regisseur Terry Gilliam, die het roer overnam van Alex Cox, weet precies hoe hij de knat-noch-wal proza van Hunter S. Thompson moet verbeelden (om te ontdekken hoe dat niet moet: huur "Where The Buffalo Roam" met Bill Murray – gebaseerd op hetzelfde materiaal- in de videotheek). Dit is pure debiele schoonheid. NB: waarom draait deze film maar in zeven bioscopen? En waarom niet in Rotterdam? Van doelgroepen heeft distributeur RCV zeker nog nooit gehoord? [TM] A SIMPLE PLAN De terugkeer van Sam "Evil Dead" Raimi ging in elke recensie gepaard met het woord "volwassen". Dat geeft maar weer eens aan hoezeer de Nederlandse filmcritici elkaar nalullen en hoe weinig ze van film weten. Ja, deze film is sober, ja hij gaat over realistische personages, nee er komen geen demonen in voor en ook de zwiepende camera heeft Raimi deze maal thuis gelaten. Blijkbaar ben je dan ineens volwassen. Oftewel: drama is goed, horror nemen we niet serieus. Er ging zelfs iemand zover om Raimi een "voormalig exploitatiefilmer" te noemen. Buiten het feit dat het woord ‘exploitatie’ niets betekent (de goede man bedoelde waarschijnlijk ‘exploitation’, waarvoor in dit verband geen goed Nederlands equivalent is – leer eerst eens Nederlands voordat je begint te schrijven!), zegt het opnieuw iets over het denigrerende denkpatroon van de elitaire criticus. Exploitation staat voor jatwerk en snel scoren, niet voor de virtuositeit en originaliteit waarmee Raimi destijds de filmwereld bestormde. Een volwassen filmer is niet iemand die drama maakt op een zo sober mogelijke manier. Een volwassen filmer is iemand die weet welke stijl bij zijn materiaal past. Dat weet Raimi nu, en dat wist hij toen ook al. (Sorry dat dit weinig recensie is geworden, maar het moest er even uit. De recensie: A Simple Plan is erg goed, ga ‘m zien!). [TM]