the Trigger Effect

Met: Kyle MacLachlan, Elisabeth Shue, Dermot Mulroney, Michael Rooker Regie: David Koepp Aan het eind van Escape From L.A. maakte Kurt Russell gebruik van de mogelijkheid om alle elektrische apparaten op aarde stil te zetten. Zonder alle verworvenheden die we aan elektriciteit te danken hebben was de wereld gedwongen met een schone lei te beginnen. In die John Carpenters film was het niet meer dan een spitsvondige finale, maar in The Trigger Effect onderzoekt schrijver/regisseur David Koepp de werkelijke impact van een langdurige elektriciteitsstoring. En hij doet dat door de nadruk te leggen op sociale interactie. In een lang tracking shot tijdens de introductie legt hij de basis voor de reacties van zijn personages in de rest van de film: de camera glijdt door een drukbevokt Amerikaans winkelcentrum op een warme zomeravond, alwaar iedereen bezig is met zichzelf en kleine irritaties elkaar opvolgen: iemand piept voor in de rij voor de kassa, mensen botsen tegen elkaar op in hun haast om op tijd bij de bioscoop te zijn, iemand praat hardop tijdens de voorstelling, enzovoort. Onder de bezoekers van de bioscoop bevinden zich Matt en Annie (MacLachlan en Shue), die thuis merken dat hun dochtertje aan een oorontsteking lijdt. Matt belt de dokter die belooft het recept de volgende ochtend aan de apotheek te faxen. Later diezelfde nacht valt de elektriciteit uit en begin de strubbelingen grotere vormen aan te nemen. Onderlinge spanningen lopen op als de mensen met elkaar opgescheept zijn in plaats met de tv, inbrekers maken gebruik van de situatie door volop aan het werk te gaan en de drukte in de winkels leidt tot plunderingen (onder andere door Matt, wiens recept vanwege de stroomstoring nooit is doorgegeven, terwijl de situatie van zijn dochterje steeds erger wordt). Zonder enig uitzicht op een snelle oplossing voor het probleem en zonder enige vorm van betrouwbare informatie (want er is geen tv, geen radio en geen krant) nemen Matt en Annie, tezamen met Matts vriend Joe (Mulroney) de beslissing de hectiek van de stad te verlaten. The Trigger Effect neemt onze afhankelijkheid van technologie als uitgangspunt: zonder technologie zijn grote delen van ons leven nutteloos en weten we niet meer wat we moeten doen. David Koepps script (hij schreef eerder onder andere Carlito's Way, Jurassic Park en Mission: Impossible) drijft volledig op de personages en hun onderlinge verhoudingen. Toeval speelt een grote rol in het verloop van het verhaal (zo is de enige man die MacLachlan in een noodsituatie kan helpen dezelfde persoon waarmee hij eerder in de bioscoop ruzie kreeg) en keer op keer blijkt dat eerste indrukken vaak verkeerde indrukken zijn. Koepp laat het publiek samen met de hoofdpersonen oordelen vellen over verschillende personages. Oordelen die later verkeerd blijken en op vooringenomenheid berusten. De aardige buurman blijkt tot moord in staat, de arrogante ruziezoeker blijkt een behulpzame man te zijn die zijn kind wil beschermen. Zwart-wit bestaat niet in deze film. Niemand is helemaal goed of helemaal slecht. De drie hoofdpersonen nemen dezelfde domme beslissingen als ieder ander, gebaseerd op vooroordelen en eerste indrukken. David Koepp maakt een indrukwekkend regiedebuut, met een intelligent script, goede acteurs en mooie beelden. Goed om te zien dat films als The Trigger Effect en Lone Star ook nog in Hollywood gemaakt worden.