ROCK TORHOUT 1998 - NO PICTURES TO PROVE IT! Gewapend met een perspas sta ik met mijn fotograaf voor de poorten van het Torhout Festival. Festivals in België zijn altijd leuk en het publiek is over het algemeen veel gemoedelijker dan het Nederlandse, niets staat een leuk weekend nog in de weg, lijkt ons. Leuke mensen, leuk festival, leuke bands.... minder leuke organisatie. Eenmaal op het terrein blijkt dat mijn fotograaf alle apparatuur voor niks heeft meegezeuld. De organisatie heeft ons weliswaar perspassen toegekend, maar om foto’s te maken heb je een fotopas nodig. Raar verhaal.... vraag je een fotopas aan, krijg je een perspas waar wél op staat dat je een fotograaf bent, maar waarmee je dus weer géén foto’s mag maken. Woedend besluiten we de organisatie op te bellen, daar we ze niet bij de perstent te spreken konden krijgen. Daar hebben we graag een tientje voor een echte ‘Garbage-telefoonkaart’ voor over. Dan blijkt dat de telefoons tijdelijk buiten gebruik zijn. In tien minuten worden alle vooroordelen die wij Nederlanders over Belgen hebben bevestigd en denken we er ernstig over om maar meteen weer huiswaarts te gaan. We leggen ons echter bij de situatie neer en besluiten eens te bekijken wat er zoal te beleven valt op het hoofdpodium. Daar worden wij toegerapt door een groep Belgen die zich ABN (Algemeen Beschaafd Nederlands.....in België??) noemt. Hun Nederhop is natuurlijk niet compleet zonder meneer Def P en die mag dan ook vrolijk een liedje meerijmen. Een flauw applaus valt hem ten deel. Daarna is het aan het vleesgeworden tonnetje buskruit Rudeboy om met Junkie XL het publiek wel wakker te krijgen. ‘Saturday Teenage Kick’ op vrijdag. Junkie XL springt, schreeuwt, zweept op maar spettert nergens. Het publiek zit met smacht op de hit ‘Billy Club’ te wachten. Tevergeefs... na veertig minuten verlaat de band het podium en mag ze niet terugkomen voor een toegift. Mijn ‘hero-of-all time’ Moby wordt daarentegen wel getrakteerd op een uitzinnige menigte. Met zijn uitgekiende set krijgt hij als eerste de massa in beweging. Zijn uitvoering van het overbekende ‘007-Theme’ en zijn hitje ‘Go’ zorgen ervoor dat de meute voor het eerst om een toegift roept. Ik snel mij ondertussen snel naar de stand van Humo, waar Moby handtekeningen zal uitdelen. Als een klein kind sta ik in de rij, wachtend tot ik mijn held 10 seconden te spreken krijg.... Een tekeningetje met handtekening valt mij ten deel. Als een kind zo gelukkig verlaat ik de tent weer. Daarna is het de beurt aan Sonic Youth..... ze worden oud... kijken constant op hun horloges..."zijn we al klaar??" SAAI! Kan niet gezegd worden van Jarvis Cocker. Met zijn band brengt hij een hoogst vermakelijk uurtje Pulp, draait hij z’n lichaam in alle mogelijke bochten en spreekt hij het publiek toe al ware hij God zelve.... wow! Daarna kon Underworld het niet meer passend afsluiten en zoek ik de camping maar op, waar ik tot diep in de nacht wordt wakker gehouden door dronken voetbalsupporters.... was ik bijna vergeten.... Nederland-Argentinië morgen... jippie! ‘Vroeg naar bed, vroeg uit de veren. Dat maakt jonge jongens tot nette heren’, werd mij vroeger vaak door mijn oma toegezongen. Ik geloof niet dat ik het daar mee eens ben, maar ben toch maar vroeg op gestaan. De oranjesupporters op de camping hebben zich onderhand al in strijdkleding gehuld en die hit van de gebroeders De Boer schalt over de camping.... ben ik wel in België? Op naar het terrein dan maar weer. Daar speelt Money Mark een vrolijk deuntje en trekt een bezoeker het podium op; "THERAPY! THERAPY!" Die jongen heeft inderdaad therapie nodig, maar hij maakt wel even duidelijk waar al die Belgen voor gekomen zijn. Tori Amos is minder sterk dan op Pinkpop, maar komt toch aardig weg tussen het gitaargeweld op het hoofdpodium. Daarna is het aan Garbage. Shirley Manson giechelt wat, draait wat met haar achterste, staat hevig op en neer te springen... moet toch wel een hoop publiek op af komen lijkt mij. Niets is minder waar. Op dat zelfde moment begeven een paar honderd Nederlanders zich naar de plaatselijke kroegen om onder het genot van een Belgisch pintje de wedstrijd Nederland-Argentinië te volgen en verdringen honderden Belgen zich voor de handtekeningen tent waar Therapy? een signeersessie doet. Als Therapy? daarna dan eindelijk het podium betreed, barst de bom! Het complete veld verandert voor het eerst dit weekend in een kolkende, springende massa. De band, duidelijk aangegrepen door de uitzinnige publieksreactie, speelt alsof het de laatste keer is en zweept het publiek tot ongekende hoogten op. Als dan de groep voetbalsupporters na de gewonnen wedstrijd zich ook weer feestend het veld op begeeft, kun je spreken van een feest dat zijn gelijke niet kent. Zichtbaar overmand door de uitzinnige publieksreactie verlaat Therapy? het podium. Het is dan aan Nick Cave om het verder af te maken. Lukt niet echt en veel mensen gaan dan maar een hapje eten of nog een biertje halen. Björk dartelt als een elfje over het podium. Ik wordt er niet warm of koud van, maar er schijnen toch mensen te zijn die het irritante stemmetje van de IJslandse fantastisch vinden. Nee, geef mij dan maar afsluiters The Beastie Boys! Voor de gelegenheid in het rood wit blauw gekleed, maken ze er een waar feestje van. ‘Sure Shot’, ‘Sabotage’, ‘Intergalactic’, ja zelfs Billy Joel komt voorbij! Al pogoënd stuiter ik tussen de voetbalsupporters van het veld af. ‘Vroeg naar bed en weer vroeg uit de veren...’ Niet dat ik zo’n nette heer wil worden.... morgen is er weer een festival, dus op naar Rotterdam. Metropolis awaits..... door Edgar Kruize