HARD TARGET English [ ! ]               Click right arrow > > > > > > > Regie/director: John Woo Met/starring: Jean Claude van Damme, Yancy Butler, Wilford Brimley, Lance Henriksen 1993 Label: CIC Video 95 minuten Naar John Woo's Amerikaanse debuut werd destijds reikhalzend uitgekeken. De uiteindelijke reacties op het eindresultaat waren nogal gemengd. Aan de ene kant was er kritiek op het ongeïnspireerde verhaaltje en de aanwezigheid van Van Damme, maar daarnaast kon niemand het over zijn hart verkrijgen John Woo werkelijk af te vallen. Naar aanleiding van The Killer en Hard-Boiled was Woo net uitgeroepen tot een soort halfgod die de wereld liet zien hoe saai Amerikaanse actiefilms precies waren. Nu bijna vijf jaar later kunnen we eindelijk objectief naar Hard Target kijken en tot de conclusie komen dat het gewoon een slechte film is. Van Damme is gruwelijk, de tweederangs acteurs om hem heen zijn zo mogelijk nog slechter (Sven Ole Thorsen in een Hawaihemd is vragen om moeilijkheden) en zelfs een zeldzame redelijke acteur verzuipt in het moeras (Wilford Brimley met zijn belachelijke Franse accent). Alleen Lance Henriksen wist een redelijk goede indruk te maken, al zij het in een rol die hij waarschijnlijk in zijn slaap nog wel had kunnen spelen. Het script (door Mr. Middelmatig himself, Chuck Pfarrer) was ook niet bijster goed, maar het ergste van alles was nog wel het ontbreken van de hand van de meester. Tot aan de finale konden we ons maar zelden vergapen aan geweldsballetten à la Woo. Het schijnt dat de film diverse malen door de studio is hergemonteerd vanwege de hoeveelheid geweld en dat er een director's cut op laser disc te krijgen is, die twintig minuten langer duurt en meer echt Woo-werk toont. Maar twintig minuten meer Woo betekent hier ook twintig minuten meer Van Damme. En of dat nu zo wenselijk is? Toentertijd werd het vertrek van Woo naar Hollywood gezien als het begin van een exodus van talent uit Hong Kong. Ringo Lam, Tsui Hark en Jackie Chan stonden te trappelen om weg te gaan. Het was Sam Raimi en vriend Robert Tapert die Woo naar Hollywood haalden voor deze film, maar tot nu toe is hij de enige gebleven die zich definitief in de USA heeft gevestigd. Zijn collega's hebben, gelukkig, besloten om zich na de buitenkansjes weer met hun eigen zaken bezig te gaan houden. Tom Mes English [ ! ] John Woo's eagerly awaited Hollywood debut gave rise to many mixed feelings. On the one hand critics objected to the less than inspired story and the casting of Jean Claude van Damme, on the other hand they found it hard to chastise the director, who in the West had been proclaimed some sort of demi-god after making The Killer and Hard-Boiled, and who had shown the world exactly how boring american action movies were. Now, almost five years later and with all the initial sentiments gone, there can be no more doubt. Hard Target is crap. Van Damme is awful, the second rate supporting cast is arguably even worse (what do you expect when you cast Sven Ole Thorsen and dress him in a loud hawaiïan shirt), taking an accidental good actor down with it (i.e. Wilford Brimley and his horrendous french accent), while only main baddie Lance Henriksen put in a decent performance, albeit one he could have done in his sleep. The script (by "mister Average Writing" himself, Chuck Pfarrer) wasn't all that great, and saddest of all, there was a hardly any occasion where you could glimpse the touch of the master himself, with the exception of the film's finale. It is said that the movie was recut several times to tone down the violence and that a director's cut exists on laser disc, running twenty minutes longer and showing more of John Woo's visual flare. Whether this is really a good thing remains to be seen, as it also means twenty minutes of extra Van Damme. It was Sam Raimi and his producer pal Robert Tapert who invited Woo to the US to direct Hard Target. So with the spectre of 1997 looming, the maestro upped and left Hong Kong and settled in Hollywood. Immediately this was seen as the start of a mass exodus of talent from Hong Kong to Hollywood, with people like Ringo Lam, Tsui Hark, and Jackie Chan about to follow suit. We now know that, happily, only Woo decided to stay in Hollywood for good, and that the others grabbed their chance at doing a Hollywood movie, then continued doing their own thing. Tom Mes