PINKPOP 1998; LACHEN IN LIMBOLAND Klik hier voor engels Pinkpop is niet hip. Het is jammer voor de organisatie, maar tienduizenden zelfverklaarde alternatievelingen prefereren al een tijdje Lowlands (u weet wel...) boven het Limburgse Landgraaf. Zo ook dit jaar. Het bezoekersaantal bleef weer achter bij de verwachtingen, maar feitelijk maakte dit het festival er veel gezelliger op. Juist door het ontbreken van al hippe piepeltjes hing er een ontspannen sfeer die toch wel een beetje deed denken aan de tijd dat Lowlands nog leuk was. Zelfs de organisatie is vriendelijker en kent ons aller Project A als enig e-zine een perspas toe. Reden genoeg om maar weer eens af te dalen naar die uithoek die Landgraaf heet en het gebodene eens met een kritisch oog te bekijken. Aangekomen blijkt dat de rij voor de VIP en Pers ingang een stuk langer is dan die voor de gewone ingang. Dames met parelkettinkjes en pumps veranderen opeens in visvijven als blijkt dat ze toch niet zo’n VIP zijn als gedacht. "Weet u wel wie ik ben?" Hmmm...nee? Lachend loop ik door en zie meer van dat soort figuren heel belangrijk doen. Met veel poeha nestelen ze zich op het VIP terras en komen er de rest van de dag niet meer vanaf. Voor hen is Pinkpop geen muziekfestival. Ze zijn hier om gezien te worden. Het festivalterrein laten ze links liggen. Stel dat hun schoenen vies worden.... nee, ze bekijken morgen de video wel! EEN EI HOORT ERBIJ.... Ik ben hier wel voor de muziek en besluit eens te gaan kijken wat er op het hoofdpodium speelt. Eagle Eye Cherry. Die jongen is dat duidelijk niet gewend, spelen om 11 uur in de ochtend. Het publiek, ook nog niet echt uitgeslapen, reageert lauw en alleen tijdens het hitje veren ze op. Money Mark kwam niet opdagen. Zou ik ook niet doen als ze me in het programmaboekje Monkey Mark noemen. In plaats daarvan mocht Imani Coppola opdraven, maar daar loop ik niet echt warm voor. Heb ik dus maar overgeslagen. Het eerste echte hoogtepunt mis ik helaas. Ik heb een schijthekel aan Anouk en besloot haar optreden dan ook te boycotten. Had ik niet moeten doen, want een collega anti-fan zette mijn gedachten in daden om en bekogelde haar met een welgemikt eitje. Op zich al een hele prestatie om in die mensenmassa eieren heel te houden, maar om dan ook nog raak te gooien... petje af! Het kan natuurlijk ook een publiciteitsstunt zijn geweest. Het eitje haalde elke krant en zelfs ik maak mij nu schuldig aan het noemen van de naam van het "slachtoffer" dat ik besloten had te boycotten. DAMN! HOT AND HORNY Roskilde is de moeder der festivals en een lichtend voorbeeld voor elke festivalorganisatie. Ik heb het festival een keer bezocht en heb nog steeds heimwee. Mijn hart begon dan ook sneller te kloppen bij het zien van de Roskilde tent op het Pinkpop terrein. Nog sneller klopte het toen in die tent Tori Amos begon te spelen. Jezus, wat was dat goed! In een bloedhete en veel te volle tent zong, schreeuwde en kreunde ze haar liedjes; wijdbeens achter de piano en alle bezoekers naar binnen zuigend. Shit. Ik had het er even te kwaad mee en aan de blikken van mijn omstanders te zien was ik niet de enige. Nog nooit zo’n geil zootje toeschouwers bij elkaar gezien! Gelukkig had de organisatie hier rekening mee gehouden en speelde na Tori het Belgische K’s Choice. Eén blik op zangeres Sarah Bettens en alle lustgevoelens die nog in je lichaam borrelen vliegen er spontaan uit. K’s Choice is sex- en risicoloos. Het ontbreekt hen aan alles wat rockmuziek spannend maakt en waarschijnlijk krijgt de band daardoor weer wel de meeste bijval van het publiek. Het zal allemaal wel. Geef mijn portie maar aan Fikkie.... The Smashing Pumpkins, daar werd ik nu wel weer vrolijk van. Uit alle hoeken van het terrein stroomden de bezoekers toe. Op naar de grote pogo..... MIS! Billy Corgan had het al geroepen, maar niemand wilde het geloven. Toch was het zo. De Pumpkins zijn veranderd en voor een goede pogo hoef je bij hen niet meer aan te kloppen. Tot ongenoegen van het publiek speelde de band overwegend nieuw en rustig materiaal, waarbij een glansrol was weggelegd voor David Bowie toetsenist Mike Garson. Aangevuld met twee extra percussionisten zette de band een memorabel optreden neer, maar ik ben waarschijnlijk de enige die er zo over denkt. De landelijke pers was unaniem negatief en hield zich eigenlijk nog het meest bezig met de spannende doorkijk outfit van bassiste D’Arcy. GIRL POWER In het weekend dat die Ginger Spice de Girls verliet, bleek dat je voor echte Girl Power toch in Limburg moest zijn. Op haar van K’s Choice na, waren de vrouwen toch de sterkste performers op het festival. Tori, D’Arcy en in de overtreffende trap Shirley van Garbage. Meer nog dan Tori Amos verleidde ze de massa mensen voor het podium en groeide het optreden uit tot een van de hoogtepunten van het festival. Zelf heb ik het moeten missen omdat ik gehypnotiseerd werd door de band Tindersticks. Nog nooit volwassen mannen zien huilen op een festival, maar hier gebeurde het. Tindersticks musiceerde op een zo’n hoog niveau dat ze de bezoekers boven het festival liet uitstijgen. Met een klap kwamen we weer neer toen de band ophield met spelen. Een CD-tje zal ik nooit van ze kopen want eigenlijk hou ik er helemaal niet van, maar dit optreden was echt magisch. Een hoogtepunt en dieptepunt tegelijk, want daarna werd The Verve geacht het festival nog passend af te sluiten. Met een hoop gevloek en getier kwam zanger Richard Ashcroft het podium op; "foookin’ bastards, cunts! This is music!" Ja, dat bepaal ik nog altijd zelf wel en ik wordt niet graag uitgemaakt voor "foookin’ bastard" door iemand die nog geen noot gezongen heeft. Het optreden sleept zich voort en meneer Ashcroft heeft wel heel veel grootspraak voor iemand die en jaar geleden nog een absolute nobody was. Is dit nu de grote hype van 1997? In ieder geval wel de grote bek van 1998 en van mij mag hij hem dicht houden. Ik heb hier maar één woord voor; VERVElend. Uiteraard klom opper Pinkpop kabouter Jan Smeets na afloop nog even snel het hoofdpodium op om een paar overbodige boodschappen om te roepen. Hij doet dit elk jaar, niemand luistert maar iedereen laat hem z’n zegje doen. Dit is zijn feestje en dit jaar heeft hij het heel goed gedaan! Pinkpop heeft voor mij de titel van leukste festival van Nederland van Lowlands overgenomen. Bedankt! door Edgar Kruize foto's: Evelien Eenhoorn