Octopussy!

James Bond "Is James Bond cult?", zo luidde de vraag. "James Bond is een cultus op zich" was het antwoord en daarmee meteen het antwoord op de vraag of James Bond in Project A thuishoort. Ga het maar eens na. Bedenker Ian Fleming met zijn slecht geschreven, snobistische, vrouwonvriendelijke en koloniaal-racistische pulpromannetjes. Sean Connery, een van de beste acteurs ooit, de Mr. Cool van toen (en nu nog steeds, getuige zijn spel in The Rock). Roger Moore met zijn linkerwenkbrauw, die ons als kind verblijdde met zijn avonturen als Ivanhoe. De klassieke schoonheid van Ursula Andress, Daniela Bianchi en Claudine Auger. Goed, er mag dan weinig cultstatus kleven aan Pierce Brosnan (zeker na Dante's Peak), maar hij is nog altijd duizend keer beter dan houten Shakespeare-plank Timothy Dalton en zijn twee mislukte films The Living Daylights en Licence To Kill. Ik zal heel eerlijk zijn: Octopussy is verre van mijn favoriete Bondfilm. Die eer is nog altijd weggelegd voor You Only Live Twice. Van die film heb ik op twaalfjarige leeftijd eens een Duits nagesynchroniseerde versie van de WDR op video opgenomen (Video 2000-systeem hadden we toen nog), die ik in vier jaar tijd zeventien keer heb uitgezeten. Sean Connery in de hoofdrol! James Bond in Japan! Een film vol ninja's! You Only Live Twice was de perfecte film voor me. Tegenwoordig heb ik een prachtige widescreenversie (op VHS, ik zeg 't er maar voor de volledigheid bij) in de kast staan. De teller staat inmiddels op twintig keer. Maar dat zou het patroon vormen voor alle James Bond-films. Er was in die tijd gewoon weinig op video te krijgen, zeker als je een zielige VCC-eigenaar was. Maar James Bond was er altijd, op elk systeem. Dus James Bond was wat ik huurde. Er is geen enkele aflevering die ik minder dan vijf keer heb gezien (op de laatste drie na, maar niemand die mij dat kwalijk neemt). Sommige springen eruit (Dr. No, From Russia With Love, Goldfinger, You Only Live Twice, Never Say Never Again, The Man With The Golden Gun en Octopussy, ieder meer dan acht keer), anderen zullen voor eeuwig vaag blijven, hoe vaak ik ze ook nog zal zien (Thunderball, The Spy Who Loved Me, Live And Let Die). James Bond was mijn vroegste opleiding in de filmkunde, daarvoor ben ik Ian Fleming, Sean Connery, Roger Moore, Cubby Broccoli en iedereen die verder ooit aan een Bondfilm heeft meegewerkt (waaronder Rowan Atkinson, Roald Dahl en Kim Basinger) meer dan dankbaar. Je ziet wat ervan geworden is.