R   E   P   R   A   Z   E   N   T function follows new forms Ze hebben iets gedaan wat ik niet mogelijk achtte. Zelfs al had ik gedacht dat het mogelijk zou zijn, dan had ik nooit durven dromen dat het zo zou zijn als ze het nu gedaan hebben. Reprazent heeft bewezen de belangrijkste groep muzikanten in Europa te zijn, zichzelf presenterent als een nieuwe vorm, een collectief. Als één geheel en daarmee een platform creeërend van waaruit van alles kan en gaat gebeuren. Roni Size, oprichter en spreekbuis van het collectief gaf slechts in zoveel woorden aan, waartoe dit collectief nou eigenlijk in staat is. Maar in juni toen ik hem sprak, had ik niet goed door wat hij nou precies bedoelde. Reprazent zou wel eens de enige groep van dit moment kunnen zijn die alle hype waard is, die nieuwe en innovatieve muziek brengt via nieuwe kanalen en nieuwe media. Waarmee ze de wijze waarop we muziek ervaren, er naar luisteren en erover denken totaal op zijn kop zetten. Het is geen toeval dat het eerste product van dit collectief de titel 'Newforms' draagt. Nieuwe vormen is precies wat dit dubbel-album bevat. Nieuwe vormen is precies waarom het draait bij Reprazent. De wijze waarop het collectief is samengesteld en werkt is democratischer dan de meeste andere groepsvormen. Neem bijvoorbeeld een simpele vorm als een band. Een band heeft altijd een centraal punt waarop de aandacht wordt gericht, een persoon die de meeste aandacht trekt, omdat hij wordt gepresenteerd als de meest ervaren, de mooiste of degene die het beste kan praten. Zo is Reprazent niet. Ieder lid op zich heeft zich allang bewezen perfect in staat te zijn excellente en innovatieve muziek te maken. Maar tesamen zijn ze zoveel meer. In het collectief is er geeneen persoon waar tegenop gekeken wordt. Hoewel, Roni Size is de bekendste naam in het collectief, maar hij werd juist verkozen door de media omdat hij zich naar voren bracht als de opportunist, degene die dit begonnen is. Dat maakt de rest van de groep geen haar minder. Ieder zou niet zonder de ander kunnen in dit collectief. En nieuwe vormen zijn ook terug te vinden op het album. Veel mensen zien deze verzameling van tweeëntwintig songs als een drum'n'bass plaat, maar door goed te luisteren hoor je heel duidelijk dat ook stromingen als hiphop, soul, funk, jazz, disco en rock in deze plaat naar voren komen. Niet als samples, maar juist als de pilaren waarop de muziek steunt, de fundering waarop Reprazent nieuwe vormen bouwt. Ik ben mij pas sinds kort bewust geworden van waar het bij Reprazent om draait. Eigenlijk vlak nadat ik ze zag spelen in de Melkweg te Amsterdam. Vanaf de eerste seconde in het concert werd ik van mijn stuk gebracht door de pure energie van de muziek en de wijze waarop het gebracht werd. Na een stoere introductie door MC Dynamite kwamen van alle kanten van het podium vier in kap gehulde gestaltes, die sprekend leken op de Mogwai uit de Star Wars films. Ze renden naar hun computers en mengtafels die midden op het podium waren geinstalleerd. Vanaf het moment dat ze achter hun beeldschermen gingen zitten vulden de breakbeats en de donderende basdreunen de ruimte. Dreunen die dwars door ieder lichaam in het publiek gingen, waardoor ieder lichaam in beweging kwam of het nou wilde of niet. Vroeg in de set bespeelde MC Dynamite het publiek als een ware showman, z'n tekst zo natuurlijk en overtuigend rappend dat je gemakkelijk zou denken dat hij het op dat moment verzon en ieder woord komt zo geloofwaardig over. En Onallee, de zangeres in het collectief zingt op een totaal on-diva-achtige wijze, dat zelfs de grootste soul-hater kan leven met de emotionele uithalen van haar stem. Na twee tracks nemen de Mogwai hun kappen af en het blijken Roni Size (bass geluiden), Suv (speciale effecten), Die (DJ en samples) en Krust (ritme) te zijn. De drummer en bassist aan weerszijden van het podium vullen het collectief perfect aan en laten zien en horen dat het weldegelijk mogelijk is om drum'n'bass te maken met natuurlijke instrumenten als het drumstel en de contrabas. Maar Reprazent laat ook horen dat electronische instrumenten net zo natuurlijk gebruikt kunnen worden, doordat ze vier personen hebben achter de mixing desks, platenspelers en de computer, kunnen ze de sequencer thuis laten en de songs krijgen daardoor een diepte en reikwijdte die zo normaal is in een live presentatie. Alleen dan nog beter. Reprazent laat zien dat het toch mogelijk is. Dat je weldegelijk muziek als deze kan maken op het podium, door gewoon gebruik te maken van je handen, niet door alleen te vertrouwen op tapes of sequencers. Het maakt een verschil. En als het dan ook nog gepresenteerd wordt zodat het leuk is om naar te kijken, dat kan een heel groot verschil maken. Door te doen wat ze doen is Reprazent eigenlijk al geworden wat ze willen zijn. In het gesprek dat ik heb gevoerd met Roni Size in juni liet hij weten dat hij Reprazent graag muziek zou laten maken als James Brown ooit deed, of als Erik B. and Rakim. De ruigheid en de energie, niet door te samplen, maar door het gewoon zelf te doen. En dat is wat ze gedaan hebben! In WIRE zei de legendarische bassist en muziek veteraan laatst na het horen van 'Brown Paper Bag' door Reprazent: 'Sounds like the James Brown group on acid! This is bad, I like it. Who is it?' Een enorm compliment van iemand die het toch zou moeten weten, hij heeft tenslotte met James Brown gespeeld. Reprazent is waarschijnlijk beter, omdat geen van hen een centrale rol heeft, de centrale rol is het hele collectief. De nieuwe vorm, making New Forms.