the Cult of New Core

Leven na Slint Dat is nou niet helemaal eerlijk van me. In de vorige Cult of New Core heb ik Slint op zo'n hoog altaar geplaatst dat daardoor bijna over het hoofd gezien wordt dat er in Amerika nog veel meer muziek gemaakt is en wordt. Muziek die in kwaliteit vaak niet onder doet voor het werk van het illustere viertal. Goed, in één enkele alinea liet ik mij vorige week uit over alle bands die in meer of mindere mate beinvloed zijn door Slint, al dan niet door het overnemen van Slint leden. Toch doe ik die bands en andere uit hun omgeving geen recht toe, door ze slechts te namechecken en er daarna niet meer op in te gaan. Want deze 'scene' (zo mag ik het van Tortoise niet noemen) is geworden tot een hoeksteen van mijn verzameling. En vele van de namen zullen regelmatig in deze column of anders in de recensies naar voren komen. Daarom deze keer een beknopt beschrijving van alles wat leeft en muziek maakt in de buurt van Louisville, Chicago of er iets mee te maken heeft: The Coctails  Deze band was waarschijnlijk al langer bezig dan Slint en heeft dan natuurlijk het recht om als eerste genoemd te worden. Een viertal uit Chicago, die bestond uit vier leden die naast het maken van rockmuziek een affiniteit met jazz hadden. Het oeuvre van The Coctails beslaat een wijd spectrum aan rock- en popliedjes tot instrumentale muziek op het randje van jazz. Niet zelden werd een trombône ter hand genomen of kwam men met een contrabass of vibrafoon op de proppen. De band heeft het na een lange carière voor gezien gehouden. Net toen ik ze ontdekte verscheen hun laatste album, een live registratie van een concert in de legendarische rock- en jazzclub The Lounge Ax, waar ze meer dan zestig keer gespeeld hebben voor een altijd goed gevulde zaal. The Coctails hebben vijf hele goede platen afgeleverd, waarvan de naamloze op-een-na-laatste en 'Peel' zeer de moeite waard zijn voor iemand die van liedjes en instrumentale muziek houdt. Shellac  Band van Nirvana-/Pixies-/Slint- en wie al niet meer producer Steve Albini. Maar de andere twee leden mogen er ook wezen, Bob Weston heeft ook zijn sporen verdient in de studio en kan als een bezetene bassen en drummer Todd Trainer heeft net als de anderen een heel muzikantenleven achter de rug. Alles aan Shellac is scherp, het drietal maakt korte, harde, kale songs, waarin statement en gevoel de boventoon voert. Sample lyric: 'You're gonna eat what I pick. And I hope you choke on it!' Fijngevoelige muziek voor mensen met scherpe zintuigen en een goed gevoel voor dissonante muziek. Palace of Palace Brothers, of Palace Songs of Palace Music of gewoon Will Oldham. Zanger, componist, oprichter en nu solo-artiest Will Oldham had blijkbaar erg veel moeite met het vasthouden van een vaste naam. Maar inmiddels heeft hij besloten om maar gewoon onder z'n eigen naam door het leven te gaan. Niet zo'n gek idee, want alles op de zes platen, die hij sinds 1993 heeft gemaakt heeft hij zelf gemaakt. Will heeft in zijn eentje country music weer beluisterbaar gemaakt voor de zichzelf respecterende muziekliefhebber. Na een korte carrières als fotograaf (hij heeft de foto voor de 'Spiderland' hoes gemaakt), acteur (in een televisiefilm), scriptschrijver en regisseur, heeft hij zich in volle overgave gestort op het maken van muziek. Heel mooie muziek, waarin hij al zijn voorgaande beroepen heeft weten te verenigen, een Will Oldham song bevat vaak een verhaal, die zo filmisch is dat de luisteraar het met hem mee maakt, daarin speelt Will Oldham met zijn breekbare stem, de hoofdpersoon en worden de bijrollen verzorgd door de muzikanten om hem heen. Er is geen plaat van Will Oldham die niet het beluisteren waard is. Hoewel mensen die altijd vrolijk zijn, en dat graag willen blijven, hem beter kunnen laten staan. Voor de depressieven onder ons is de muziek van Palace een uitstekende remedie, veel triester dan in de songs van Will kan je eigen leven niet worden. Rex werdt opgericht nadat drummer Doug Scharin de uiterst trage band Codeine verliet om met zijn eigen bandje trage muziek te maken. Ook deze band houdt zich voornamelijk bezig met het maken van intens treurige muziek in de goeie zin van het woord. Muziek gebaseerd op country en met dezelfde bevreemdende elementen die sfeer die ook terug te vinden in de muziek van Palace en Slint. Het interessante aan Rex is dat ze ook een alter-ego band op na houden met de naam Him waarmee ze de reinste Dub-reggae en wereldmuziek produceren. Een vreemd gevalletje Jackell & Hyde syndroom. Rodan op één hoop met June of '44, Rachel's, The Sonora Pine en Shipping News. Deze heb ik de vorige keer ook genoemd en met reden. Rodan heeft namelijk, net als Slint, een microcosmos gecreëerd nadat ze uiteenvielen. Deze band heeft zowel muzikaal als in carière opbouw vele parallelen met hun illustere voorgangers. Rodan is overduidelijk beïnvloed door Slint, maar inhoudelijk verschilde hun muziek behoorlijk, Rodan was veel feller en de songs waren letterlijk wervelwinden van geluid waar een enorme energie loskwam. Later werd duidelijk dat die energie vooral kwam uit de samenstelling van de groep, drie heren en één dame stonden elkaar naar het leven. Na het éne geniale album 'Rusty', en één single hielden ze het dan ook voor gezien en gingen ze ieder hun weg. Alleen in 'June of '44' klinkt nog de echo van Rodan. Rachel's is een klassieke band, waarover ik al uitgebreid heb uitgewijd in de tweede Cult of New Core. Ook The Sonora Pine heeft klassieke trekjes, maar durft nog wel eens naar een gitaar te grijpen. En Shipping News maakt muziek die niet meer onder de Rachel's noemer is te vangen. Tortoise op een hoop schuiven met Eleventh Dream Day, The Sea and Cake en Euphone is volstrekt onverstandig. Tortoise heeft er namelijk eigenhandig voor gezorgd dat het maken van instrumentale muziek weer volkomen cool gevonden wordt, niet alleen in de omgeving van Chicago, maar in de hele rockwereld. Vaak wordt dit soort muziek bestempelt met de noemer Post-Rock. Een term waarvan de bedenker nu inmiddels behoorlijke spijt zal hebben. Goed het post-rock noemen doen we niet meer, maar wat Tortoise doet is wel bijzonder, ze zetten een traditie voort van instrumentale muziek waarin alles is geoorloofd. De muziek van Tortoise bevat dan ook veel verwijzingen naar Jazz, rock, Afrikaanse muziek, dub, hiphop, techno en zelfs easy listening. Vooral vanwege dat laatste element krijgt de muziek ook de term lounge-core opgeplakt. Wat die andere drie hier mee te maken hebben? Nou rockband Eleventh Dream Day bestaat al meer dan tien jaar en wordt regelmatig gereanimeerd door bandleider Rick Rizzo, die het nat al die jaren enkel nog ziet als eens vrijetijds projectje, de link met Tortoise is bassist Douglas McCombs, die ook z'n eigen solowerk aan het uitbrengen is. The Sea and Cake is de oorspronkelijke band van Tortoise voorman John McEntire en bevat ook enkele Coctails leden. En John klust er meer dan gezond is ook nog eens bij als producer, sound engineer en remixer. Onder andere op de laatste release van Eleventh Dream Day en de prachtige instrumentale plaat van Euphone. Het hoopje Gastr Del Sol, met Jim O'Rourke, David Grubbs en The Boxhead Ensemble is een vreemd hoopje. Jim O'Rourke is een jonge muzikant, die al een heel muziekleven achter de rug heeft waarin hij allerlei takken van sport heeft beoefend, van zwaar experimenteel noisewerk tot de reinste improvisatiemuziek. Ik ken hem alleen van zijn werk dat hij als duo met David Grubbs heeft opgenomen, onder de naam Gastr Del Sol. Muziek van Gastr Del Sol rent en stopt, bevat absurde wendingen, weinig tot geen songstructuur en is voornamelijk opgebouwd uit minimalistisch gitaargetokkel van Jim of abstract pianospel van David. Los van elkaar maken ze mooie muziek, maar samen zijn ze een prachtige aanvulling op elkaar. Het Boxhead Ensemble is een project waarin Jim O'Rourke een belangrijke rol speelt, het is een gelegenheidsband in het leven geroepen voor de soundtrack van de documentaire 'Dutch Harbour'. Hierover vertel ik volgende keer meer. Het ex-Slint hoopje: The For Carnation, Arial-M en Evergreen hierbij heb ik de vorige keer al enige tijd stilgestaan. Bijna letterlijk de delers van de oorspronkelijk band, 'The For Carnation' bevat de ingetogen zang en de literaire kant van Slint. 'Arial-M', het muzikale en 'Evergreen' de energie. Toch, de delers genoeg om het gemis van Slint op te vangen. Tot slot, de buitenbeentjes: Het kon niet uitblijven tot het idee van Tortoise ook bands buiten Chicago aanzette tot het maken van instrumentale muziek. UI is een trio uit New York, dat nauwe banden onderhoudt met Tortoise en in korte tijd veel van zich liet horen met twee albums en een zwaar verbouwd remix-album, waarop onder ander John McEntire zich mocht uitleven. UI heeft vooral het gebruik van de basgitaar tot ongekende diepten verbeterd. Trans Am uit de Amerikaanse residentie Washington, ontdekte in hun eigen oefenruimte een stoffige casio en ontdekten daarna zichzelf, van super over-the-top spacerock tot harde techno deunen, en dan durven ze het zelf nog rock te noemen ook. Toen de leden van The Poster Children (een noise-pop band, die enkele redelijke platen heeft gemaakt) hun drummer zagen overlopen naar Tortoise, zijn ze zelf ook maar instrumentale muziek gaan maken: Salary Man. John zat ook achter de knoppen bij Seely, die liever popmuziek maken dan instrumentale muziek, dat ze daarbij erg goed naar de Engelsen hebben geluisterd is voor mij geen bezwaar. En dan tot slot Bowery Electric, die ongetwijfelt van schoenen staren, Slowdive en My Bloody Valentine hebben gehoord. Een ding is duidelijk vooruitstrevende Engelse muziek van begin jaren negentig overwinterd in het noorden van Amerika. Is er nog leven na Slint? Nou en of. Zoek het op de labels:   Southern Recordings   Drag City   City Slang   Carrot Top   Kranky   Quarterstick   Touch and Go   Too Pure . Joep Vermaat