|
|
the Cult of New Core |
|
 S L I N T Louisville, Kentucky de laatste grote stad in het midden van Noord-Amerika, verder naar het westen begint ‘Redneck’ country, verder naar het zuiden ook. De stad waar Cassius Clay alias Mohammed Ali is opgegroeid en de beroemdste bokser ooit werd. Verder gebeurde er helemaal niks in Louisville. Tot aan het einde van de jaren tachtig dan. Mijn interesse voor onbekende popmuziek werd pas gewekt in 1991, dat jaar ontdekte ik dankzij Superchannel en MTV het bestaan van bandjes als The Stone Roses, Happy Mondays, maar vooral RIDE en dankzij Ride het Creation label. M’n collectie muziek van Engelse gitaarbandjes groeide en alles wat ik niet kon kopen dat huurde ik. Om op de hoogte te blijven ging ik Melody Maker lezen en in dat Engelstalige muziekblad maakte ik kennis met Amerikaanse alternatieve rockbands als Sonic Youth, Dinosaur Jr. en de Pixies, muziek die mij op eerste gehoor afgrijselijk in de oren klonk, maar na een tweede beluistering opeens heel mooi werd. In de interviews en columns van Melody Maker werd steeds vaker verwezen naar een onbekende band uit Louisville Kentucky. Uit de lofbetuiging die de band toegeschreven kreeg begreep ik dat het een heel bijzondere band moest zijn. Alles wat over Slint geschreven werd was in mysterie verhuld, de band had net een plaat uitgebracht, met de illustere titel ‘Spiderland’ en was onmiddellijk na uitbrengen uit elkaar gegaan. Steve Albini, toen al een gewaardeerde producer van ondere andere de eerste plaat van de Pixies, had eerder dat jaar een meer dan lovende recensie geschreven. Hij schreef dat van alle Amerikaanse bands die sinds 1980 muziek maakten er slechts drie belangrijke platen uitgebracht waren. Een van The Jesus Lizard, de ander was 'Spiderland' van Slint en over de derde liet hij zich niet uit. De jaren tachtig in Amerika waren een aanloop voor wat in het begin van de jaren negentig tot bloei kwam in een jeugdcultuur die Grunge genoemd werd. Iedereen die een gitaar kon vasthouden maakte een plaat en ieder van die platen leek wel heel erg op Dinosaur Jr, Sonic Youth of Hüsker Dü. Dit gebeurde overal in Noord-Amerika, ook in Louisville. Zeer jonge muzikanten van een jaar of zestien richtten daar bandjes op waarvan de 'bekendste' Squirrel Bait was. Ook hun muziek klonk niet heel anders dan de soortgenoten over het hele continent, maar vrijwel ieder lid uit deze band heeft een rol gespeeld bij het op zijn kop zetten van de ondergrondse rockwereld in heel Amerika en ver daarbuiten. 
Uit de as van Squirrelbait werd Slint half jaren tachtig opgericht door zanger/gitarist Brian McMahan, drummer Britt Walford, gitarist David Pajo en bassist Todd Brashear, die later vervangen werd door Ethan Buckler. Met zijn vieren maakten ze in 1989 hun debuut met 'Tweez', deze plaat, opgenomen door some fucking derd niffer, oftewel Steve Albini die niet met de eer wilde strijken, gaf een hint naar wat moest gaan komen. De plaat bevat een wervelwind aan geluid, songs zonder noemenswaardige tekst, maar met de bandleden in vreemde conversaties die wonderbaarlijk goed bij de muziek passen. Op dit debuut werd duidelijk dat de band anders was dan anders, nergens mee te vergelijken. Bovendien viel de plaat op door vreemd artwork en heel weinig informatie. 'Spiderland' is nog mysterieuser. Op de hoes staan de vier bandleden lachend afgebeeld terwijl ze in een plaatselijk meertje aan het zwemmen zijn. De titels van de nummers worden genoemd en geïnteresseerde zangeressen worden verzocht te reageren en that's it! Ik huurde Spiderland, begin 1992 en in eerste instantie pakte de plaat me helemaal niet. Nog niet gewend aan overstuurde gitaren, dissonanten, wisselende ritmes en schreeuwende zang, was het moeilijk op eerste gehoor de schoonheid te waarderen. Tot de vijfde luisterbeurt waarbij mijn haren overeind gingen staan bij het horen van ' Don, a man ':
it feels good to be alone he wished he was drunk he thought about something he said, and how stupid it had sounded he should forget about it he decided to piss, but he couldn't (a plane passed silently overhead the streetlights, the buds on the trees and the night, were still) it finally came, he took a deep breath it made him feel strong and determined, to go back inside
Nog nooit had ik een songtekst zo literair de sfeer horen beschrijven.
De tekst wordt de luisteraar door Brian McMahan toegefluisterd en
evenals de tekst geeft de muziek de beklemmende sfeer aan van de
scene die beschreven wordt. Ondersteund door een simpel herhalend
gitaarthema, die na deze scene uitbarst in een explosie van geluid.
Gewend als ik was aan de vertrouwde popschema's als
verse-chorus-verse, de afgezaagde vorm van veel rockliedjes, ik was
op het verkeerde been gezet. Spiderland heeft me na
die vijfde luisterbeurt nooit meer losgelaten. De zes nummers staan
in mijn ziel gegrift en geven mij nog steeds rillingen en tinteling
over mijn hele lichaam. Met als absolute hoogtepunt '
Good morning, captain
',
waarin een scene wordt beschreven van een kapitein, die na
het vergaan van zijn schip belandt op de traptreden voor een huis
aan de kust en een kleine jongen ontmoet. Het nummer eindigd met een
climax waarin Brian zijn longen letterlijk uitkost bij het schreeuwen
van I miss you.
   |
