the Cult of New Core

IEDER BEGIN IS MOEILIJK Zo ben ik de ene week nog een lullig muziekliefhebbertje met alleen een eigen homepage (http://www.xs4all.nl/~pjoe) en af en toe een artikeltje in het landelijke underground blaadje Opscene, zo ben ik de andere week opeens de schrijver van een column in het koelste online magazine in Nederland. Hubert zei nog: "We hebben dik 25 Mb gekregen van de sponsors, dus ga je gang." Vijfentwintig megabyte krijg ik voorlopig niet vol, zoveel heb ik niet te zeggen, zelfs niet over muziek. Maar ik zal mijn best doen. Muziek, dat is waarover dit regelmatig terugkerend rubriekje zal gaan en over weinig anders. Het onderwerp is mij ruim genoeg en aangezien ik er mijn hele zesentwintigjarig leven vrijwel onafgebroken mee bezig ben, denk ik dat ik genoeg te vertellen heb waar een ander weer wat van kan opsteken. Zoals bijvoorbeeld de gemiddelde Project A lezer. Wie dat ook moge zijn. Waarschijnlijk een lid van die verveelde internet-jongeren en oudere jongeren die na uren van IRC, het FTP-en van warez en het gesurf over sexsites eindelijk snakt naar een beetje cultuur, film, muziek, lifestyle en daarom met enige regelmaat ademloos de pagina's van Project A doorbladerd om op de hoogte te blijven van wat er nu weer hip en cool is. Ja, jij ja. Nou, laat me je vertellen: de muziekwereld eindigt niet waar het gehoor van OOR ophoudt, Plato is niet de meest alternatieve platenzaak die je bezoeken kan en MTV Alternative Nation loopt achter de feiten aan. Het wordt tijd om de ogen en oren te openen voor muziek die nog lang niet bekend is en het misschien nooit zal worden. Want in die wereld schuilen de verbanden van alles wat nu populair is, het nog zal worden of nooit meer de kans krijgt. Het is niet vreemd dat The Verve plotseling hoog in hitparade staat of dat Roni Size de Mercury Music Award wint, het houdt altijd verband met de subculturen die dergelijke bands voortbrengen en het is goed om meer te weten van de achtergronden, omdat daarin vaak heel oprechte muziek schuil gaat. Muziek die niet verziekt is door pretenties, het geld, de bedoelingen van de platenmaatschappij en de mallemolen van de media. Ik zie je nu al denken: "O god daar gaat zo'n snotneus, net van z'n skateboard gevallen, ons vertellen wat we leuk moeten vinden. O, en natuurlijk is alles wat nu populair is slecht en alles waar geen hond naar luistert, dat is grensverleggend en tijdloos." Goed, goed, die laatste superlatieven zullen niet ontbreken in deze rubriek, maar het trappen naar populaire bandjes om het trappen, daar aan doe ik niet altijd mee, behalve als het te leuk is om te laten. Indien er gegronde argumenten zijn om een populaire band te waarderen, dan ben ik de beroertste niet. Maar onbekende muziek is in Nederlandse muziekwereld altijd een ondergeschoven kindje en verdient meer aandacht en waar anders dan op dit electronisch lijfblad van cultuur- en cultfilmminnend Internederland. Om aan te geven dat het ook in de wereld van onbekende muziek slecht toeven kan zijn, begin ik deze rubriek met een beschrijving van twee evenmenten die plaats vonden in het weekend van 29 en 30 augustus. Sonic Acts Sonic Acts is sinds een jaar of vier een jaarlijks terugkerend festival in Paradiso, mede georganiseerd door het conservatorium van Amsterdam, Paradiso en voor het eerst dit jaar ook de dansacademie en studenten van een audio-visuele opleiding. Het festival was dit jaar langer dan ooit en besloeg vijf dagen. Het moet een ware uitputtingsslag zijn geweest voor de bezoeker die iedere dag met goede moed heeft bezocht, hoewel ik betwijfel of er één gek genoeg geweest is dat te doen. Ik koos eieren voor mijn geld en sloeg de dagen met soundtracks door acts als DJ Spooky en Squarepusher en de medogenloze noise van Merzbow over. In plaats daarvan besloot ik de vrijdag te gaan om opnieuw Panasonic te aanschouwen. Panasonic is een Finse techno act bestaande uit twee man, te weten Mika Vainio, beter bekend als Ø en Ilpo Vaisanen, niet beter bekend. De muziek die dit duo voortbrengt wordt door ongeoefende luisteraars en andere muzikale barbaren beschouwd als test-plaat-muziek, omdat ze met behulp van twee zelfgebouwde synthesizers nummers maken waaraan melodie en vaak ook ieder ritme ontbreekt. Eerder dit jaar hadden zij de eer om het voorprogramma te verzorgen van The Swans, die met hun tournee door de wereld hun verdere muzikale cariere afsloten.Op plaat klinkt de muziek van Panasonic al behoorlijk onvoorstelbaar, op oorverdovend volume op een podium lijkt het helemaal of dat de wereld iedere moment overgenomenkan worden door mannetjes van pluto, vanzelfsprekend aangestuurd door de muziek van deze twee Finnen. Dat moest dus nog een keer worden meegemaakt. De vrijdagavond van Sonic Acts werd aangekondigd als zeer speciaal. Traditiegetrouw is de vrijdagavond de VIP avond in Paradiso, VIP is een andere term voor: "de avond dat we door het draaien van slappe house, ontzettend veel geld binnen kunnen halen". Slappe house zat er niet in die avond. De poptempel van Nederland was compleet opgetuigd met witte doeken, een wanstaltig stuk houten huisvlijt opgehangen in het midden van de zaal en aan alle kanten audio en visuele apparatuur. De artiesten, personeel, academie studenten liepen er rond in oranje overalls, zodat goed te zien was hoeveel mensen er zich met een audio-visueel festival kunnen bemoeien, hun aantal liep tegen de honderd. Zelf zonder publiek zou de zaal al goed gevuld zijn. Maar natuurlijk kwam er ook bezoek, zeer gevarieerd: een handjevol critici, fotografen, docenten, zusjes, nichtjes, neefjes, tantes, moeders, vaders, oma's, opa's, vrienden en kenissen van de diverse organiserende studenten, een hele massa in discokledij uitgedosde trouwe VIP-avond bezoekers en enkele verdwaalde muziekliefhebbers, zoals ook ondergetekende. Om het programma avondvullend te maken en om niemand van dit gevarieerde publiek de kans te geven naar huis te kunnen gaan of zich te kunnen amuseren werd iedere act opgedeelt in enkele korte optredens, ieder uur. De avond begon met enkele diepzinnige momenten van de dansacademie, onder het genot van 'Una Paloma Blanca' door The George Baker Selection, waarna het conservatorium het overnam door het spelen van enkele substandaard house tracks, die wel aan de theorie voldoen maar hart noch ballen miste. Gevolgd door het Veens Brulkoor. Het Veens Brulkoor is een geval apart en verdient daarom ook een aparte alinea. Dit groepje studenten uit Roelofsarendsveen kwam op het idee een brulkoor op te richten nadat ze zich slapgelachen om het Fins scheeuwkoor 'Miskuoro Huutajat'. Alles goed en aardig, dat je je slaplacht om zo'n goed idee als het schreeuwen van kinderliedjes met een groep halfgare dronke Finnen. Maar sommige grappen kan je maar een keer vertellen en als je de grap nog een keer verteld, vertel hem dan anders, zodat hij nog leuker wordt. Neen, de jongens uit Roelofsarendsveen doen niet meer dan hetzelfde truukje, met meer Nederlandse liedjes dan hun Finse collega's, hier en daar een met moeite ingestudeerde Finse en Noorse cover, uitgevoerd door enkele op postuur en haarddracht geselecteerde leden, waardoor wel heel erg duidelijk wordt dat ze er niets van begrepen hebben. In te huren voor al uw feesten en partijen, als ik er maar niet bij hoef te zijn. Na een uur geergerd te zijn door allerande reuze beroerde studentenprojecten op deze verkapte ouderavond, was het eindelijk de beurt aan de twee Finnen waarvoor ik vrijwillig naar de hoofdstad ben afgereisd. Mika en Ilpo hadden begrepen dat de avond in het teken stond van de improvisatie. Normaal houden zij zich redelijk strikt aan de nummers, maar deze keer werden veel geluiden ter plekke bedacht, ritmen bijgesteld of weggedraait. Af en toe overlegden ze met elkaar, iets wat ze anders nooit doen. De muziek was net zo desolaat als anders, maar minder extreem. Toch zag je veel leden uit het publiek vreemd opkijken. Vooral de trouwe VIP bezoekers hadden na enkele abstracte tonen alweer genoeg. Na twintig minuten moest Panasonic het voor gezien houden, waarna de schoolprestaties van de kunst- academie weer voorang kreeg. Dit ritueel heb ik drie uur volgehouden, waardoor ik Panasonic slechts twee keer twintig minuten heb zien spelen. Daarna besloot ik net als de trouwe VIP bezoeker en diverse moedeloze familieleden er maar weer vandoor te gaan. Moraal van dit verhaal: ga nooit naar ouderavonden. Ilegal Jungle Ga naar jungleparties! Liefst illegale, in gekraakte schoolgebouwen. Voor de tweede maal dit jaar werd in een gekraakt schoolgebouw in Rotterdam een feest georganiseerd door de bewoners en een groepje Antilianen. De locatie is geniaal, midden in een doodgewone naoorlogse woonwijk staat een gebouw waarvan de muren dik genoeg zijn om betrekkelijk weinig overlast te veroorzaken voor omliggende huizen. Op de straat voor het gebouw is niet te horen wat er zich binnen afspeelt, de politie heeft de locatie nog niet ontdekt, of kan weinig doen omdat slechts weinig mensen uit de omgeving klagen over overlast. Bezoekers die zich op de straat bevinden voor het pand worden naar binnen gelaten of doorgestuurd als de politie langs komt rijden. Op geen enkele manier mag de indruk worden gewekt dat er een illegaal feest gaande is. Binnen vindt een feest plaats zoals er maar weinig zijn, het is een totale verbroedering tussen verschillende mensen. In normale uitgaansgelegenheden heerst toch een verdeling naar groepen, waar ieder zich thuis voelt in zijn eigen subcultuurtje. Op dit feest lopen blanke en donkere Nederlanders, housers, hardrockers, hiphoppers, skaters, alto's en discotrutten door elkaar en iedereen voelt zich goed. De verdeling bestaat uit drie klaslokalen: Drum'n'Bass en Chemical Beats, normale house en een chillout met R&B en hiphop. Geen overdreven drugs- en drankgebruik, geen opgefokte sfeer, geen vleesmarkt, vriendelijke mensen die komen voor de muziek, voor de gezelligheid en de sfeer. De aankleding is geheel in stijl, grafitti op de muren, een geimproviseerde bar met goedkope frisdrank en normale prijs biertjes. Verkoop met behulp van bonnetjes. Een gang zonder muziek om lekker te hangen en een achtertuin om in af te koelen. En prima muziek, hoewel er de vorige keer op het gebied van Drum'n'Bass beter werd gedraait. Minder hardstep, een jungle-variant waarbij de vierkwartsmaat hard wordt aangegeven met een tik van de snaredrum op de eerste en derde tel. De DJ blijft bepalend voor de muziek van een avond. Ook de chillout is met R&B te beperkend, aangezien er de vorige keer ook muzikale ruimte was voor rustige techno, easytune en hier en daar een snufje gitaar. Deze keer was het ook twee keer zo druk als de vorige keer en de ingehuurde PA was van aanzienlijk betere kwaliteit. Het is de vraag hoe vaak dit leuk blijft, toch het was weer een heel bijzonder feest. Het verschil tussen de ouderavond van Sonic Acts en het illegale feest is evident.Geen pretenties. Dat is de pretentie van deze rubriek. Ik wil hier aangeven dat er genoeg muziek gemaakt wordt, waarbij de makers als enige bedoeling hebben zichzelf te uiten en om nieuwe dingen te proberen en mensen de kans te geven die nieuwe dingen te beluisteren. Dat is het enige wat belangrijk is, de muziek zelf. Joep Vermaat