LOW BIJ DE GROND LANDS FESTIVAL, deel 2

LOWLANDS ZUIGT!!! door Edgar Kruize Voor de vijfde keer werd dit jaar in de flevopolder het Lowlands Festival georganiseerd. Met 36.000 bezoekers voor het eerst uitverkocht. Aan de programmering kon dat niet liggen, want echt grote namen stonden er niet. Waarschijnlijk is het voor een hoop mensen gewoon 'stoer' om te zeggen dat ze naar Lowlands zijn geweest. Een andere reden kan ik niet vinden voor het grote leger mensen dat werkelijk niets op het festival te zoeken had. Veel mensen komen er alleen om even drie dagen uit hun dak te gaan, zich als een beest te gedragen en dan met een kater weer naar huis terug te keren. De muziek, waar het festival eigenlijk voor bedoeld is, is naar een tweede plek verdrongen. Laten we dan toch maar eens kijken wat er muziekaal te beleven viel dit jaar. Vrijdag kreeg DJ Michiel de Heij meer respons dan welke optredende act dan ook. In de bomvolle Bravo tent ging een ieder dansend zwaar uit zijn dak, iets wat dansacts als Gerd en Bandulu toch maar moeilijk wisten te bewerkstelligen. Op het Alpha podium gaven de Lemonheads een overtuigend optreden, helaas was het publiek hier niet echt in grote getale op komen dagen. Ook relatief grote namen als Life Of Agony en Foo Fighters kregen de tent niet vol. Het publiek hield zich liever bezig met het gooien van modder, dat bij gebrek aan regen dan maar direct uit de sloot gevist werd. Al op vrijdag werd pijnlijk duidelijk dat het publiek amper in de optredende acts geïnteresseerd was. De meeste respons kregen degenen die in de snack tent een karaoke versie van Jantje Smit ten gehore gaven. Ook de bioscoop zat permanent vol, maar dat is begrijpelijk met toppers als Trainspotting, From Dusk Till Dawn en Crash. Tragisch dieptepunt van de vrijdag was het optreden van Henry Rollins, die met zijn act meer en meer een parodie op zichzelf wordt. Het publiek vindt het dan allang best en zoekt een van de tenten op waar tot diep in de nacht gefeest kan worden. Henry wie....? De zaterdag begon veelbelovend. In een halflege Charlie tent gaf Andrew Dorff een van de beste en meest verassende optredens van het festival. In de Revu werd hij al vergeleken met zowel Lou Reed als Nirvana. Live klonk hij als geen van beiden, maar gaf wel een indrukwekkend optreden dat degenen die er bij waren nog lang zal heugen. Het grote publiek maakt zich dan al op voor een hele middag hossen en springen bij Rowwen Heze en de Heideroosjes. Ondertussen maakt Eboman alle hooggespannen verwachtingen waar. Deze beeld- en geluidstovenaar is met recht uitgekozen tot openingsact voor het Crossing Border festival. Ook Dinosaur Jr. geeft ondanks een belabberd geluid een fantastisch optreden. J Mascis is echt een van de beste gitaristen van het moment. Terwijl alle vijftienjarige jochies met Nirvana t-shirtjes te gek uit hun dak gaan bij de Heideroosjes, laat Dinosaur Jr. in een (verassing!) halflege tent nog maar eens zien waarom zij de aartsvaders van de grunge genoemd worden. dEUS kreeg tenminste wel de erkenning die zij verdient. Een volle tent en een enthousiast publiek. In de Foxtrot tent sloeg op dat zelfde moment het publiek zwaar aan het feesten bij de Abba's. Deze Abba coverband onder leiding van Henk Koorn is DE band voor al uw feesten en partijen. Daarna maakte de Grease coverband het feest compleet en werd te tent bijna letterlijk afgebroken door de hossende en feestende massa. Op dat moment had ik eigenlijk het liefst al mijn spullen gepakt en naar huis gegaan, maar op zondag speelden er toch nog wat bandjes die ik wilde zien. Natuurlijk waren er weinig liefhebbers voor Jon Spencer Blues Explosion. Geen hit betekende dit jaar bijna gegarandeerd geen volle tent. Het publiek vermaakte zich liever in de botulisme sloot die om het terrein heen lag. Wat daarna volgde werd door veel muziekliefhebbers een grote organisatorische misser genoemd. Hoe krijgt men het anders voor elkaar om bands als Faith No More, You Am I, Eels en Blur tegelijkertijd te laten spelen! Uiteindelijk bij Bloodhound Gang beland en die band bevestigde mijn gevoel over het festival; geeft het publiek iets wat ze kennen en dan gaan ze wel uit hun dak. Naast de hits kwam Bloodhound Gang op de proppen met melige coverversies van Weezer, Hanson, Backstreet Boys, Bob Dylan (jawel! Knocking on Heaven's Door) en kwam verder de hele top 40 voorbij. Gelukkig zette Eels daarna met wel een originele set neer. Veel onbekend werk en toch een enthousiast publiek. Een hoogtepunt. Dat kon van Blur niet gezegd worden. Zanger Damon Albarn was ziek en dat was duidelijk te merken ook. Een korte, afgeraffelde set was het gevolg. Daarna was het aan de Chemical Brothers om het festival in stijl af te sluiten. Een hopeloze zaak, want op het Delta podium sloot Pennywise het festival pas echt in stijl af. Honderden mensen bestormden het podium, waardoor hun set niet langer dan 15 minuten duurde. Een gesloopt podium en een boze organisatie als gevolg. Mooi werk jongens! Muziekaal gezien viel er dus nog wel genoeg te beleven, al waren het parelen voor de zwijnen. Helaas is de organisatie de oorspronkelijke bedoeling van het festival (veel bands zien voor weinig geld) zwaar uit het oog verloren. Natuurlijk mag er na verloop van tijd wel winst gemaakt worden, maar de manier waarop dat dit jaar gebeurde was werkelijk schaamteloos. Het begon al bij de ingang; de Lowlandsbandjes waren gesponsord! Nou ja, daar valt nog mee te leven, maar als dan ook nog blijkt dat de consumptiemunten duurder zijn geworden, begin je het Lowlands gevoel echt kwijt te raken. In een interview met organisator Jan Willem Venema viel te lezen dat geld niet de drijfveer voor het festival was, iets waar ik na deze editie toch zwaar aan begin te twijfelen. Dan was er ook nog het publiek...... Het is misschien hip om te zeggen dat je naar Lowlands bent geweest, maar kunnen ze dan bij de ingang bepaalde figuren niet gewoon weigeren? Gabbers, sloeries met een geblondeerd permanent en gouden haarklemmen, zelfs korpsballen werden mij niet bespaard; "Eigenlijk hadden we deze week een ontgroening, maar hier kunnen we ook zuipen....." ROT OP MAN! Wat doen jullie hier?! Ik had echt het gevoel dat een stukje van 'mijn' festival was ingepikt en met mij waren er meer. Het is mooi geweest. Lowlands zal altijd in mijn herinnering blijven als het leukste festival van Nederland.... tot dit jaar! Volgend jaar zien ze mij niet meer terug.