JOHN WOO IN HOLLYWOOD: een fabel

Als we John Woo's Hollywood carriere tot nu toe eens resumeren, is er weinig reden om vrolijk te worden. Vooral diegenen die Woo's werk kenden voordat de grote man de overstap maakte, hebben reden gehad tot klagen. In Hard Target werd de hoofdrol gespeeld door Jean Claude van Damme. Dat zegt op zich al genoeg. De wisselwerking tussen de twee was deze: Woo haalde Van Dammes niveau omhoog, Van Damme haalde Woo's niveau ver omlaag. Een stilte volgde, gevuld met ideeën en aanzetten tot projecten, zoals Tears Of The Sun, een jungle-avonturenfilm die nu wordt herschreven tot vierde deel van de Die Hard-cyclus (zonder Woo uiteraard). Uiteindelijk koos Woo voor een bijna-remake van Speed (wat op zich al een remake is van het eerder genoemde Die Hard) in de vorm van Broken Arrow. Het eindresultaat was leeghoofdig, maar leuk voor wat het was: een standaard Amerikaanse actiefilm. Meer was het absoluut niet. Woo's persoonlijke stijl was totaal afwezig. Broken Arrow verlaagde John Woo tot een van de vele anonieme actiespecialisten, nummer zoveel in het rijtje van namen als John Badham, Mark Lester en Walter Hill. Plotseling leken The Killer en Hard-Boiled films uit een ver, grijs verleden. Werken van een lang vergeten filmgenie, dat zich had teruggetrokken in een grot in de Himalaya's om de zonden van de mensheid te overdenken en diezelfde mensheid een tiental prachtige films had achtergelaten met de boodschap: "Dit was het. The End". De man die nu onder de naam John Woo opereerde, de man die Hard Target en Broken Arrow had gemaakt, kon weinig meer zijn dan een schaduw, terend op de glorie van zijn vergeten naamgenoot. De schaduw maakte een film voor tv. Hij baseerde die, wellicht bedoeld als hommage, maar waarschijnlijk als lijkenpikkerij, op een film van het genie. Hij stopte er meer van de oude John Woo in dan in zijn vorige twee films, maar het leek zinloos. Het deed aan als fletse imitatie, het uitmelken van dat ene truukje, het truukje dat voor menigeen (de kijkers die nooit goed keken, zoals die nieuwe Woo) het enige was dat het vergeten genie onderscheidde van zijn companen. Maar als we nu die grot in de Himalaya's gaan bezoeken, zullen we merken dat hij verlaten is. Het genie had de kwade daden van zijn vervanger geobserveerd en dacht: "nu is het tijd om in te grijpen". De vervanger had zijn rechten op de naam verspeeld. Het genie heeft hem zijn plaats gewezen. Hij was terug. De een moest plaatsmaken voor de ander. Dat werd zijn nieuwe film: een verwisseling van personen. Precies wat hemzelf was overkomen, legde hij nu vast op film. Zij die hem zijn vergeten, open uw armen, want hij is waarlijk terug. Meer kan hij dan dat ene truukje; hij vertelde ooit verhalen en dat is wat hij nu weer doet. Verhalen die, hoewel lang, altijd meeslepend zijn. Toch blijft de twijfel: zal de oude meester het volhouden? Staat zijn naamgenoot niet gniffelend in een donker hoekje te loeren op iedere kans die hij krijgt? Geef het genie zijn verhalen en de naamgenoot zal dieper in het donkere hoekje verdwijnen. Tom