REGIE: Todd Solonz MET: Jane Adams, Dylan Baker, Cynthia Stevenson, Lara Flynn Boyle, Philip Seymour Hoffman, Jared Harris, Ben Gazzara, Louise Lasser EINDDEUNTJE: Mike Stipe

Toch grappig dat films die de hemel in geprezen worden ook vaak de hemel in geprezen moeten worden. Ik kan er niets aan doen: Happiness heeft mij de volle 134 minuten geboeid. Zonder pauze, achterin de Luxor, met een publiek dat een totaal andere smaak heeft dan ondergetekende, en dan toch volop genieten. Het incest verhaallijntje is het schokkendst, maar alle relationele problemen zijn niet minder enerverend neergezet. En zoals gewoonlijk is de waarheid iets overtrokken, maar niet verfraaid. Meneer Solonz weet ons wederom een Amerika voor te schotelen met enorme leegheid in inrichting, met zwaar verwrongen mensen die je tot je schrik herkent. En dat is het leuke van de film: er worden mensen getoond. In al hun zwakheden, met al hun ellende, maar het blijven echte mensen. Prachtig, dit moet gezien worden! Ingenieur

REGIE: Nathalie Beekman PRODUKTIE: Pavlov Media MET: Dries Vanhegen, Agnes Vissering, Nathan Hurlbut

't Is dat je bij een Nederlandse film niet wegloopt. Maar dat je vijftien gulden moet betalen voor zeventig minuten hoewel goedbedoelde dan toch zwaarmislukte Groningse bagger is ook een reden om als nederlander te blijven zitten. Och, ingenieur, zie ik u vragen, was het nu zo bar slecht? Neen, als ik deze film gemaakt had was het een meesterwerk geweest. Al had ik geen driehonderdvierentachtig vriendjes (de hele stad Groningen was gemobiliseerd, en nog moet de hoofdrolspeler Belgisch klappen, awel!) laten meedoen maar ongeveer twee. En al had ik kunnen voorspellen dat daken leuk zijn, maar niet leuk genoeg om er een uur mee te vullen. Maar waarom hoeft u de Nathalie Beekman film niet te gaan zien? Omdat Pavlov Beevee, die de produktie deed, met maar liefst een man of acht continu aan het gedrocht heeft gewerkt. Iedereen zat gelijktijdig achter zijn computer te werken, 'waardoor je van een echte teamprestatie kunt spreken.' Maar dan mag je toch wel iets meer verwachten, lijkt mij. Leuke ideetjes in het begin worden niet doorgezet, het spel is matig, de mis-en-scene is belabberd, het verhaaltje ielig en dun, de opgevoerde amerikaan is slecht en overbodig, mij konden eigenlijk alleen de zwart-wit filmbeelden echt bekoren. Mevrouwtje Beekmens, ga alstublieft bakstenen laten exploderen een half uur lang, maak een flinke videoclip, maar probeer geen verhaal te vertellen dat er niet is. Ingenieur

Emergo! kent drie manco's en één grote pré.
Een getapte zakenman flipt uit en gaat op de daken leven. Denk aan het verhaal De baron in de bomen van Italo Calvino. Waar Calvino het gegeven van iemand die uit onvrede cq. conflict een bizar leven verkiest genadeloos uitwerkt, doet Nathalie Beekman dat echter niet.
Manco 1: òf het verhaal had uitgewerkt moeten worden, òf het verhaal had veel minder verhaal moeten zijn en veel minder uitgewerkt moeten worden.
Manco 2: Jolig doen in een kerktoren met zijn drieën trek ik niet, zeker niet als daar een meisje met een soort van rasta-haar in meespeelt. Geweren in beeld brengen op het einde hoort daarbij. Die slaan nergens op.
Manco 3: Wanneer de Vlaamse Bruce Willis in de aftitelende slotscene in het gras zijn t-shirt uittrekt blijkt de man over meer overgewicht dan ik te beschikken.
Pré: Het is een erg leuke naturelle film en zeker de moeite waard. Kolonel