FALLEN ANGELS

Regie: Wong Kar Wai Met: Leon Lai, Michelle Reis, Takeshi Kaneshiro 1995 Label: Cosmos Home Entertainment 90 minuten Wong Kar Wai neemt de bijna-clichés van al zijn vorige films, gooit er wat geweld in John Woo-stijl tegenaan en voilà: een nieuwe film. Fallen Angels is een film die drijft op stijl en poses en niets anders. Het verhaaltje is te dun voor een hele speelfilm, zodat Wong zijn cameraman z'n gang laat gaan met groothoeklenzen en hand-helds voor de nodige "artistieke" beelden (m.a.w. opvullertjes) en zich verliest in zelfreferenties. Dit resulteert in een ongestructureerd, chaotisch en af en toe amateuristisch aandoend eindresultaat. Het lijkt of alles op zijn beloop is gelaten, maar de zorgvuldig gecoiffeerde en quasi-nonchalant geklede hoofdpersonen verraden de werkelijke bedoelingen. Wong wil wel heel erg graag hip en cool blijven en gooit dat er zo dik bovenop dat het bijna belachelijk wordt. Wellicht is hij gaan geloven in alle lovende kritieken die hij in het westen kreeg, nadat Quentin Tarantino zijn Chungking Express aankocht voor distributie in de VS. Zo ook in Nederland, waar Wong het snoepje van de maand was bij de Nederlandse goede smaak-mafia (VPRO, Oor, etc.). Uiteindelijk is Fallen Angels een redelijk amusant, maar compleet doorzichtige herhalingsoefening geworden, die totaal niet kan tippen aan zijn voorganger Chungking Express. Daarin werd tenminste op een geconcentreerde manier en met visie gewerkt. Tom