DRUNKEN MASTER II

Regie: Liu Chia Liang Met: Jackie Chan, Ti Lung, Anita Mui, Liu Chia Liang, Johnny Lo 1994 Label: Mei Ah (HK) 102 minuten Na vijftien jaar is Jackie terug in de rol van volksheld Wong Fei-Hung. Drunken Master was de film die hem destijds beroemd maakte. God weet waarom er nu pas een vervolg op is gekomen, maar het was het wachten wel waard. Drunken Master II zit propvol met werkelijk sublieme vechtscenes die volledig in overdrive gaan zo gauw Jackie tot zijn drunken boxing-stijl overgaat, al dan niet geholpen door een paar flessen alcoholische drank. Een gevecht tussen Jackie en regisseur Liu (in het werkelijke leven de achterkleinzoon van Wong Fei-Hung) onder een trein, een Project A achtige massale knokpartij in een bar (Jackie nu samen met Liu tegen een mannetje of veertig) en het finalegevecht tussen Jackie en Johnny Lo (waarin hij diverse malen in de fik staat en zelfs door brandende kolen heen kruipt) zijn de drie meest memorabele scenes in een film vol hoogtepunten. Drunken Master II weet een bijna perfecte balans te vinden tussen actie en (komisch) karakterspel. Tijdens de scenes waarin Wong Fei-Hungs leven bij zijn strenge vader (Ti Lung, die in het echt ongeveer vijf jaar ouder is dan Jackie) en zijn stiefmoeder (Mui, die voor de meeste comedy zorgt) belicht wordt, zal niemand klagen over verveling omdat ze precies lang genoeg duren alvorens over te gaan in actie. Het enige waar weinig over nagedacht is, is het plot. In de trein naar huis verwisselt Jackie een doosje ginseng met een kostbaar jade kunstwerk, waarna de eigenaars, een stelletje corrupte Britse kolonialisten, het met geweld terug proberen te krijgen. Dat is het eigenlijk. Het doet er allemaal weinig toe. De goede punten wegen veel zwaarder. Liu weet alle knokpartijen prachtig in beeld te brengen (af en toe geholpen door wat wire-werk, naar mijn weten is dat de eerste keer in een Jackie Chan film), de acteurs zijn goed op dreef en het tempo ligt hoog. Drunken Master II is voor zover ik weet alleen op import uit Hong Kong verkrijgbaar, vreemd genoeg op twee tapes, in een mooie widescreenprint maar met nogal moeilijk te volgen ondertiteling.