Grand Prix Tranen Mag ik voordat ik begin aan de orde van dit stukje even melden dat ik de komende zeventien grand Prix races (als we de zeventien dit jaar halen) iedereen die dit leest ga vervelen met mijn visie op de race en mijn belevenissen daaromheen. Oooooooooooooooooooooooh, aaaaaaaaaaaah jaaah Alesi! Nou zal ik niet de enige zijn die dit nastreeft, maar ik ben van mening dat ik als vrouw (gesteund door vier andere vrouwen) een totaal andere visie hierop heb. Want en nu ben ik heel eerlijk, ken ik geen enkele man die bij het opstellen van de eerste zes coureurs die over de finish komen, zich laat verleiden door het uiterlijk van deze mannen. Nu is dit bij ons, ik (Hanneke) en de andere vier meiden (Renee, Jolanda, Tamara en Anne) ook niet altijd het geval, maar wij zitten toch elke race weer in tweestrijd. Zet ik in op een mooie man met een leuk karakter of op eentje die goed kan rijden of maak ik een combinatie: een lelijke man die wel kan rijden, een mooie man die niet kan rijden of een man met een slecht karakter die goed kan rijden, enzovoorts. Bij het laatste voorbeeld weten we natuurlijk allemaal over wie het gaat. Nu klinkt dit allemaal nogal shallow maar stiekem weten we ook wel wat over het technische gedeelte, maar waarom zou ik daar over schrijven. Als je daar geďnteresseerd in bent, ga je toch gewoon naar de grand prix site. Nu is het wel bijna bewezen(door mij persoonlijk) dat de leuke mooie mannen het niet zo lekker doen in vergelijking met de Grote Snelle Lelijkerds. Ik bedoel, wanneer hebben we Alesi nog zien winnen of Trulli, Irvine, Fiscichella. Nee, de lelijkerds rule the world, met name Schumacher en Villeneuve. HELP, de gebroeders OERlelijk! Maar voor nu even genoeg over uiterlijk, wat gebeurde er tijdens de race? Ja, zeg ik je, Hakkinen heeft gewonnen, maar nu een veel belangrijker punt. Waarom moest onze Fin zo huilen. Het was in ieder geval niet van verdriet of uit woede, maar persoonlijk denk ik ook niet dat het tranen van geluk waren. Als ik Hakkinen was, zouden het tranen van frustratie zijn geweest. De laatste race van het seizoen winnen, omdat men medelijden met je heeft of omdat ze het je verschuldigd zijn, is tot daar aan toe. Maar laten we eerlijk zijn, een dergelijke situatie deed zich deze race weer voor. Oké, deze race was het niet Villeneuve die zijn gas inhield, maar zijn teammate Coulthard. Nu heb ik wel even getwijfeld of het kon komen door die enorme kaken van Coulthard, die zijn nou niet bepaald aërodynamisch. Van dit idee was ik snel genezen, want hij had er de rest van de race ook niet veel last van gehad. Al met al komt het hier op neer; hoe sympathiek Hakkinen ook mag zijn, iedereen moet op eigen krachten de race winnen. Trouwens, deze race is ook maar weer gebleken dat het gezegde: God straft onmiddellijk en onverbiddelijk, toch een beetje klopt. Ja, in dit geval heeft god zijn tijd genomen, maar Schumacher is onverbiddelijk gestraft. Ondanks het feit dat Ferrari toch al onbetrouwbaar is het toch vrij bijzonder om in de derde ronde al je motor op te blazen. Volgende week meer, maar dan over de Grand Prix van Brazilië en hoe zit het met de vrouwen van de grand prix mannen. Hanneke