BRIEF VAN HENGEL Wie had dat ooit gedacht. Dat ik helemaal naar Parijs zou afreizen om te gaan zien wat Oranje precies te eten krijgt. Mijn opdracht is duidelijk: kijk wat ze op hun bord krijgen. Hoe ziet het maal eruit van een ploeg in topvorm? Kortom: ik mag persoonlijk komen vaststellen of Edwin van der Sar nog wat in de melk te brokkelen heeft... Zo’n kans laat je natuurlijk niet liggen. Ik heb mijn koffer gepakt, mijn vriendin uitgezwaaid en een retourtje Parijs gekocht. Even heb ik nog getwijfeld of ik met het vliegtuig of de trein zou gaan. De laatste keer in het vliegtuig moest ik maar liefst 24 mensen toespreken, omdat ze allemaal vliegangst hadden. ,,DOE NIET ZO RAAR MENSEN!`` riep ik stoer. ,,JE KUNT SPRINGEN, DOOR HET GANGPAD RENNEN EN NORMAAL ADEM HALEN. HET IS NET ALSOF JE OP DE GROND STAAT... WAAROM STAPPEN JULLIE SNOTVERDOMME DAN IN HET VLIEGTUIG ALS JE LAST HEBT VAN VLIEGANGST?`` Een man die als een doorgeprikte ballon in zijn vliegtuigstoel hing, deed een poging om zijn angst uit te leggen: ,,MAAR IK ZIT VOOR HET EERST IN HET VLIEGTUIG... IK WIST OOK NIET DAT VLIEGEN ZO ENG ZOU ZIJN. EN DIE DENNIS BERGKAMP NATUURLIJK. DIE HEEFT IEDEREEN MAAR BANG GEMAAKT.`` En toen begon het geratel en zag ik buiten langs de vleugel een rookpluim opstijgen en een klein vlammetje op en neer dansen. En het vliegtuig begon te rammelen. Steeds erger. En toen het vliegtuig heel erg rammelde, dacht ik echt dat we gingen neerstorten en voelde ik dat ik flauw ging vallen. Vanaf dat moment herinner ik me niks meer. Gisteren ben ik dus maar in de hogesnelheidslijn naar Parijs gesprongen. Bij elk viaduct kromp ik ineen van angst. Ook met hogesnelheidslijnen was het uitkijken geblazen. Voor je het wist, ratelde er iets onder de trein en viel er plotseling een auto op je hoofd. Zeker in Parijs was het link. Daar reden regelmatig voertuigen met hoge snelheid tegen een muur op. Je was je leven niet zeker meer in trein of vliegtuig. Wonder boven wonder ben ik heelhuids aangekomen. Alleen aan de Franse grens dreigde ik een beetje te gaan hyperventileren, maar dat kwam omdat ik dacht dat ik vergeten was het koffiezetapparaat uit te zetten. En ik wist ineens ook niet zeker meer of ik de deur van de koelkast goed had dichtgedaan en de voordeur achter me had dichtgetrokken. Ik zit nu in een hotel op Place Pigalle, de roze buurt van Parijs. Zo’n typisch low-budgethotel met een wc in de gang en dunne muren. Vergis ik me of hoor ik echt een bejaarde stem in onvervalst Nederlands roepen: ,,ZEG NOU MAAR... VAN WIE ZIJN DIE LEKKERE BILLEN?`` Ik hoor het wel vijf keer achter elkaar. Mijn eerste avond in Parijs valt verder een beetje tegen. Geen leuke meisjes te zien. Verder betaal ik me blauw aan consumpties. Het beste is om in de supermarkt een fles drank te kopen en die op mijn hotelkamer op te drinken. Ook in het hotel: geen leuk meisje te zien. Uit mijn koffer pak ik de brief die ik kreeg van Herman Hengel, chef-kok van Oranje. Een mooie brief die hij schreef naar aanleiding van mijn stuk over Edwin van der Sar. ,,Geachte Lorenzo, Kok met een grote K.`` schrijft Hengel. ,,Allereerst wil ik iets rechtzetten, namelijk dat niet IK degene was die in Zeist over de pot pieste, maar Ruud Gullit zelf. Voor de rest heeft u inderdaad gelijk dat Edwin een zeer nuchtere kijk heeft op zijn eigen voedingspatroon. Het grappige is trouwens dat ik zijn schoonvader, de groenteboer, pas ontmoet heb. Maar we hebben het niet gehad over gezonde groenten, wel over de Regenjas, de Vinkeveense plassen, de beursgang van Ajax en de korte benen van Gerd Müller. Verder kan ik u verzekeren dat een voetballer ongeveer evenveel vitaminen nodig heeft als elke andere atleet. Dat wil zeggen: iets meer dan een normaal iemand. Ik ga ervan uit dat melkprodukten vooral nodig zijn voor spieren en botten en kiwi's en fruit tegen griep en verkoudheid. Op advies van Edgar Davids is daar een ijzerkuur van drie weken aan toegevoegd. Om u verder te overtuigen van onze professionele, multidisciplinaire aanpak, wil ik u namens de KNVB uitnodigen om een kijkje te nemen in onze keuken. Kijkt u zelf maar wat Oranje tijdens het WK in Frankrijk te eten krijg. En schrijft u daar maar eens een goed verhaal over. Hoogachtend, Herman Hengel, chef-kok van Oranje met een grote O.`` Een fantastische man, die Hengel. Ik kijk nu al uit naar mijn ontmoeting met hem a.s. zaterdag in de keuken van het Oranje-hotel. Als hij nu maar ook voor de wedstrijd tegen de Belgen de juiste multidisciplinaire voedingsstoffen door elkaar mixt. Zondag weten we meer. (helaas heeft het weinig uitgehaald, wellicht een beetje teveel adrenaline in het eten van ene P.K. red.) Ondertussen prik ik in mijn eerste Franse ontbijt. Bij het stokbrood zit een soort garnituur. In vloeiend Frans heb ik achterhaald wat het precies is: Oefs à la bourguignonne. Ofwel vier eieren gehusseld met DRIE UIEN!! Nee, de Fransen stellen me niet teleur. En ik hoef me straks nergens voor te schamen. Fransen stinken standaard uit hun bek. Dus die drie uien eet ik helemaal op. Oefs à la bourguignonne Nodig: 3 uien, 4 eieren, 3 el boter, 3 el bloem, 3 dl melk, mosterd, zout en witte peper (uit de molen) Kook de eieren 8 minuten en snijd ze over de lengte doormidden. Hak de uien fijn en bak ze in de boter totdat ze glazig worden. Doe er al roerend de bloem bij, gevolgd door de melk. Maak op smaak met peper, zout en mosterd en breng het geheel aan de kook. Kook het prutje 10 minuten op een laag vuurtje. Haal de saus door een zeef giet deze over de eieren heen. Ik zal maar zeggen: stink lekker! groeten van je Kok met een grote K, Lorenzo (wordt verolgd)