CHANGING ROOMS FOREVER!

Ik heb niet echt vaak de televisie aanstaan (meestal in combinatie met de videorecorder), maar er is een aantal programma's dat ik, zelfs in deze tijden van zenderoververzadiging, niet wil missen. Seinfeld, Dream On, Millenium, The Crow Road, This Life; allemaal erg cool. Er is één programma waar ik zeer aan verknocht ben. Ik heb dit met reden stil gehouden tot nu toe, maar het moet eruit. Dit is een liefdesverklaring aan het BBC programma Changing Rooms, elke maandagavond om tien uur. Het verschilt niet veel van dat Jan des Bouvrie-programma op Veronica, maar dan eindeloos beter. In Engeland staan tenminste nog echte huizen, niet van die nieuwbouwmonstrositeiten die onze Jan elke keer van een kleurtje moet voorzien. Waar gaat het om? Twee stellen buren moeten elkaars woon/slaap/badkamer een complete facelift geven. Binnen drie dagen en voor niet meer dan 500 pond. Ieder koppel krijgt een eigen interior designer aangewezen (meestal een overmodieuze dertiger m/v met een eeuwig goed humeur. Ene Lawrence is de coolste van allemaal: hij verft, zaagt en timmert zonder ooit van een overall gehoord te hebben en zonder ooit zijn zondagse kleren vuil te maken), die ervoor zorgt dat het niet helemaal een zooitje wordt. Dat is het eigenlijk. Tenminste, wat het gegeven betreft. Waar het mij werkelijk omgaat zijn de details. Changing Rooms wordt gepresenteerd door Carol Smillie (spreek uit: smiley) die haar naam alle eer aan doet. Een voormalig talkshowpresentatrice die qua smaak zelf ergens in de mid-jaren tachtig is blijven hangen, met een totaal oninteressant kapsel en eeuwig gekleed in een groene of gele slobbertrui, maar om de een of andere reden kan ik het niet laten haar toch een lekker wijf te vinden. Om het nog iets ranziger te maken loopt er ook een typische cheerful englishman rondt, de klusjesman, die tot overmaat van ramp Handy Andy wordt genoemd. Hij moet alle vage ideeën van de dames en heren ontwerpers in drie dimensies veranderen. Andy is zo'n type dat van twee tandenstokers en een pot velpon een kledingkast in elkaar flanst. Het hele programma heeft trouwens een enorm hoog MacGyver gehalte. Iedere week komen ze weer onder het budget en op tijd binnen, met briljante resultaten. Zo zag ik vorige week iemand vierkante stukjes papier op een stuk hout lijmen, met de bedoeling er een tafelblad met Mexicaans mozaiek van te maken. En het lukte verdomme nog ook. Misschien kwam het door een hele goede belichting, maar je zou zweren dat er een tafel stond met een mozaiek gemaakt van honderden tegeltjes. Dit zijn nou eenmaal de jaren negentig en dus is het resultaat meestal een fel paarse, gele of blauwe kamer waarin werkelijk alles gewoon goed staat. Vooral voornoemde Lawrence houdt ervan om zijn team de stuipen op het lijf te jagen met bussen gele en roze verf. "Dat kan niet, Lawrence. Dat wordt gewoon niks" wil ik dan roepen, hoewel ik heel goed weet dat het wel wat wordt. En reken maar dat ik na afloop van het half uurtje dat Changing Rooms duurt ga nadenken hoe ik mijn kamer voor nul gulden kan gaan veranderen. Maar ja, dan moet ik mijn filmposters van de muur gaan halen. En zelfs Lawrence en Carol Smillie zouden dat niet ongestraft mogen. Tom N.B: ik kijk ook graag naar Tussen Kunst en Kitsch.